นางพญาผมขาว เล่ม 1

บทที่ 3 นงคราญภายในถ้ำ อาภรณ์รุ้งอันเลิศล้ำ (หน้า 2)

        รัชทายาทยิ้มพลางกล่าวว่า “นี่ไม่นับเป็นอย่างไร” พลางปรบมือคราหนึ่ง ชายฉกรรจ์ทั้งสี่พุ่งสวนไปมา บุรุษหนุ่มบนลำไม้ไผ่ทั้งสี่ ก็กวัดแกว่งกระบี่ต่อสู้กัน ปรากฏเป็นภาพประหลาดแปลกตา

        โต๊ะอิดพั้งเพ่งตามอง เห็นบุรุษหนุ่มทั้งสี่แม้โถมแทงวุ่นวาย ไม่มีเป้าหมายคู่มือที่แน่นอน แต่บุคลิกท่วงท่ายังคงสวยงามยิ่ง ต้องปรบมือเป็นเชิงชมเชย

        รัชทายาทปรบมืออีกครา ในขบวนองครักษ์พลันปรากฏชายชราหน้าสีม่วงไว้เคราคางแพะ อายุห้าสิบเศษผู้หนึ่งเดินออกมา ในมือก็ถือไม้ไผ่ลำหนึ่ง พอเดินถึงกึ่งกลางวง ก็หักลำไม้ไผ่เป็นสองท่อน ปักตั้งอยู่กลางลานตึก จากนั้นลอยตัวขึ้น สองเท้าแตะหยั่งปลายไม้ไผ่ทั้งสองท่อนส่ายร่างโงนเงนหลายครา ก็หยุดนิ่งลง

        ควรทราบว่าการปักตั้งไม้ไผ่บนพื้น เป็นเรื่องยากลำบากอยู่แล้ว คิดรองรับน้ำหนักตัวคนผู้หนึ่ง ยังลำบากยิ่งกว่า คนผู้นี้มิเพียงมีวิชาตัวเบาสูงเยี่ยม ทั้งยังใช้พลังเป็นมั่นเหมาะ จึงรักษาจุดศูนย์ถ่วงไว้ได้

        คนผู้นี้พอทรงกายมั่น พลันร้องคำ “มาเถอะ” ชายฉกรรจ์ทั้งสี่แบกลำไม้ไผ่วิ่งวนอยู่รอบกายของมัน บุรุษหนุ่มบนลำไม้ไผ่ส่งเสียงร้องคำหนึ่ง ทยอยกระโดดลงมา ถือกระบี่โถมจู่โจมใส่

        คนผู้นี้มีฝีมือปราดเปรียว ยืนแน่วนิ่งบนลำไม้ไผ่ทั้งสองท่อน ยื่นสองมือปราดออก รับร่างบุรุษหนุ่มเหล่านั้นไว้ สะบัดเหวี่ยงกลับไปราวกับนักแสดงปาหี่ที่ซัดขว้างมีดบิน จับโยนบุรุษหนุ่มที่โถมมาทางซ้ายไปทางขวา และจับบุรุษหนุ่มที่โถมมาทางขวาไปทางซ้าย

        ที่น่าประหลาดพิสดารคือ บุรุษหนุ่มที่โถมเข้ามา พอถูกจับโยนกลับไป พอดีตกลงบนลำไม้ไผ่ที่ชายฉกรรจ์ทั้งสี่ยกตั้งอยู่บนหัวไหล่คล้ายเป็นการแสดงมนุษย์เหินกลางอากาศ ชวนตื่นตาตื่นใจยิ่ง

        รัชทายาทปรบมืออีกครั้ง เงาคนที่กลางลานตึกพลันหยุดนิ่งลง ชายฉกรรจ์ทั้งสี่ยกลำไม้ไผ่ลงจากหัวไหล่ บุรุษหนุ่มบนลำไม้ไผ่ก็กระโดดลงมา คนไว้เคราคางแพะยิ้มเล็กน้อย พลอยกระโดดลงสู่พื้นแต่ไม้ไผ่ทั้งสองท่อนยังปักตั้งอยู่บนพื้น

        โต๊ะอิดพั้งตาแหลมคม ดูออกว่าไม้ไผ่ทั้งสองท่อนนั้นคล้ายหดสั้นไปท่อนหนึ่ง ขณะสงสัยใจ คนผู้นั้นพลันหัวร่อฮาฮา ถอนไม้ไผ่ทั้งสองท่อนขึ้น บนพื้นกลับปรากฏรูเล็กๆ สองรู

        ควรทราบว่าไม้ไผ่เนื้ออ่อน ดินโคลนเนื้อแข็ง คนผู้นี้สามารถแผ่พุ่งพลังผ่านปลายเท้า ปักไม้ไผ่ลงกับพื้น พลังฝีมือเช่นนี้กล้าแข็งแกร่งกร้าวจริงๆ

        รัชทายาทเรียกหาคนผู้นี้เข้ามา แนะนำต่อโต๊ะอิดพั้งว่า “นี่เป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งค่ายตะวันตกแป๋อ๋อง (พระบิดา) ยกให้แก่เรา เรียกว่าแต้อั้งไท้ โต๊ะซิงแซ (ท่านผู้แซ่โต๊ะ) มีฝีมือกล้าแข็ง พวกท่านทั้งสองสามารถคบหาเป็นสหาย”

        แต้อั้งไท้ยกมือออกเกาะกุม โต๊ะอิดพั้งพลันพบว่า มันเพิ่มกำลังขึ้น นิ้วทั้งห้าคล้ายเป็นปลอกเหล็ก ต้องครุ่นคิดขึ้น มันคิดทดสอบพลังฝีมือเรา ดังนั้นผ่อนคลายฝ่ามือเบาลง

        แต้อั้งไท้รู้สึกว่า ในฝ่ามือคล้ายเกาะกุมสำลีกองหนึ่ง โต๊ะอิดพั้งพลันดึงฝ่ามือออกมา ราวกับมัจฉาที่ลื่นไหล แต้อั้งไท้ชมเชยว่า “ประเสริฐ เป็นแนววิชากำลังภายในมาตรฐาน ท่านมิใช่ศิษย์สำนักบู๊ตึง ก็สังกัดสำนักซงเอี้ยง”

        โต๊ะอิดพั้งใจหายวูบ คนผู้นี้เพียงทดสอบกระบวนท่าเดียว ก็ล่วงรู้แนววิชาฝีมือของตน จึงกล่าว “จี่เอี้ยงเต้าเจี้ยงแห่งสำนักบู๊ตึง เป็นซือแป๋ผู้ประสิทธิ์ประสาทวิทยายุทธ์แก่ข้าพเจ้า”

        แต้อั้งไท้อุทานดังอา กล่าวว่า “ที่แท้เป็นศิษย์สูงส่งของยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งยุค มิน่าเล่าจึงยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้”

        ยามนั้นรัชทายาทสั่งให้ทั้งหมดแยกย้ายจากไป ชักชวนโต๊ะอิดพั้งไปยังห้องหนังสือ ที่แท้บ้วนเละฮ่องเต้มีพระชนมายุมากแล้ว รัชทายาทสามารถสืบราชบัลลังก์ได้ทุกเมื่อ จึงต้องการรับผู้มีความสามารถอยู่ในสังกัด เห็นโต๊ะอิดพั้งเปรื่องปราดทั้งบุ๋นและบู๊ ทั้งสืบเชื้อสายขุนนางใหญ่ จึงชักชวนให้รับตำแหน่งในตำหนัก

        โต๊ะอิดพั้งบ่ายเบี่ยงว่า “ยังอยู่ในระหว่างไว้ทุกข์ ต้องลำเลียงซากโครงกระดูกของบิดากลับมาตุภูมิ มิหนำซ้ำเบื้องบนยังมีโจ้วแป๋ (ปู่) ผู้ชรา สมควรอยู่ปรนนิบัติรับใช้”

        รัชทายาทพอฟัง ต้องทอดถอนใจกล่าวว่า “โต๊ะซิงแซมีจิตกตัญญูน่านิยม นับแต่โบราณกาล ขุนนางตงฉินถือกำเนิดจากบุตรกตัญญู หวังว่าหลังจากที่ท่านบรรจุฝังศพบิดาท่านให้กลับมายังนครหลวง ช่วยเหลือเราอีกแรงหนึ่ง มลทินของบิดาท่านจะได้รับการชะล้างในเร็ววัน ท่านพักอยู่ในตำหนักเราชั่วคราว”

        โต๊ะอิดพั้งไม่สะดวกกับการปฏิเสธ ผ่านไปหลายวัน สภาพในวังหลวงเกิดการเปลี่ยนแปลง บ้วนเละฮ่องเต้ไม่อาจฝืนกฎมณเทียรบาลที่บูรพฮ่องเต้ทรงตราไว้ ได้แต่เสือกไสแต้กุ้ยฮุยเข้าสู่ตำหนักเย็นถอดยศราชโอรสรอง พร้อมกับควบคุมตัวไว้ส่วนแต้ก๊กกู่ถูกประหารชีวิต

        ทางด้านขุนนางที่ประสบภัยลาม ก็ได้รับการชะล้างมลทิน โต๊ะกี้เฮี้ยงผู้เป็นบิดาโต๊ะอิดพั้งถูกประหารชีวิตโดยไร้ความผิด ฮ่องเต้ทรงมีราชโองการล้างมลทิน ทั้งอวยยศไล่หลังเป็นไท้เป้าของรัชทายาท

โต๊ะอิดพั้งกราบขอบคุณรัชทายาท ความคับแค้นในอกค่อยผ่อนคลาย  คดีไม้กระบองนับว่าปิดฉากลงเพียงแต่แต้ไต้ฮุ่งจื้อที่ถือไม้พลองบุกรุกตำหนัก กลับเสียชีวิตภายในคุกคุมขังโดยปราศจากสาเหตุ แต่รัชทายาทเห็นศัตรูถูกกำจัด ก็ไม่ต้องการสืบสาวราวเรื่องไป

        จากนั้นโต๊ะอิดพั้งขออนุญาตรัชทายาท เดินทางไปเยี่ยมเยียนเฮ้งเจี่ยฮีที่บ้านตระกูลเม่งภายในตรอกป๋อจื้อฮู้ท้ง หาคาดไม่ว่าเฮ้งเจี่ยฮีและเม่งชิวเฮี้ยล้วนจากไป ได้แต่พกพาความผิดหวังกลับมา

        หลายวันให้หลัง โต๊ะอิดพั้งเคลื่อนย้ายซากโครงกระดูกของบิดาลงยังไหทอง กล่าวคำอำลาต่อรัชทายาท รัชทายาทกล่าวว่า “โต๊ะซิงแซ มีคนผู้หนึ่งต้องการเดินทางกลับพร้อมกับท่าน”

        โต๊ะอิดพั้งกล่าวว่า “ในตำหนักไทจือ มีคนคิดไปยังมณฑลเซียมไซหรือ?”

        รัชทายาทกล่าวว่า “ถูกต้อง ท่านเคลื่อนย้ายศพบิดาท่านไปหนทางยาวไกลนับพันลี้ มีคนร่วมทางเป็นเพื่อนก็ประเสริฐ” พลางสั่งคนชักนำคนผู้หนึ่งมา กลับเป็นแต้อั้งไท้ที่แสดงฝีมือในวันนั้น

        แต้อั้งไท้ยิ้มพลางกล่าวว่า “พวกเราทั้งสองเป็นเพื่อนร่วมทาง ต่อให้เผชิญกับโจรที่ร้ายกาจกว่านี้ คงรับมือได้”

        โต๊ะอิดพั้งฉุกใจคิด ถามโพล่งว่า “หากเผชิญกับอสุรีหยกเล่า?”

        แต้อั้งไท้หน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย จากนั้นกล่าวกลบเกลื่อนว่า “พวกเรากับอสุรีหยก เฉกเช่นน้ำคลองกับน้ำบ่อไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกัน โต๊ะเฮียมิต้องเกรงกลัว”

 

        ทั้งสองออกจากนครหลวง กลางวันเดินทางกลางคืนพักผ่อน ระหว่างทางวิพากษ์วิจารณ์วิทยายุทธ กลับไม่เปล่าเปลี่ยวเดียวดาย ผ่านไปยี่สิบกว่าวันตัดผ่านมณฑลซัวไซ มาถึงชายแดนมณฑลเซียมไซด้านตะวันตก

        ระหว่างทางมีคนติดต่อกับแต้อั้งไท้ไม่ขาดสาย วันนี้มาถึงเมืองฮั้วอิม สามารถเห็นภูเขาฮั้วซัวอันตระการตา โต๊ะอิดพั้งหวนนึกถึงบนยอดเขาเลาะงังภูเขาฮั้วซัว มีอารามนักพรตหลังหนึ่ง นักพรตในอารามฉายาเจ็งเคี้ยงเต้าหยิน เป็นสหายกับซือแป๋ ซือแป๋เคยสั่งไว้ หากเขาเดินทางกลับมาตุภูมิ ให้ไปเยี่ยมคำนับท่าน จึงบอกต่อแต้อั้งไท้

        แต้อั้งไท้กล่าวว่า “ประเสริฐมาก พวกเราพานพักอยู่ที่นี้สองวัน เราก็จะรอคอยสหายหลายคน”

        เช้าวันรุ่งขึ้น โต๊ะอิดพั้งขึ้นเขาฮั้วซัวเพียงลำพัง ภูเขาฮั้วซัวจัดอยู่ในห้าบรรพตใหญ่* ของประเทศ แวดล้อมด้วยยอดเขาเซี้ยวเอี้ยง เลาะงัง เน้ยฮวย ฮุ้นไห้ เง็กนึ่งห้าลูก ลักษณะคล้ายกลีบบุปผาที่เสียดฟ้าทิวทัศน์งดงามตระการตา

        (* ห้าบรรพตใหญ่ประกอบด้วยภูเขาไท้ซัว ซึ่งเรียกเป็นบรรพตบูรพา ภูเขาฮั้วซัว ซึ่งเรียกเป็นบรรพตประจิม ภูเขาเห็งซัว ซึ่งเรียกเป็นบรรพตอุดร ภูเขาฮ่วงซัว ซึ่งเรียกเป็นบรรพตทักษิณ ภูเขาซงซัว ซึ่งเรียกเป็นบรรพตกลาง)

        ยอดเขาเลาะงัง (ห่านป่าร่วง) เป็นยอดเขาลูกที่สองของภูเขาฮั้วซัว โต๊ะอิดพั้งเดินเป็นเวลานาน เมื่อถึงกลางภูเขา เป็นเวลาใกล้เที่ยงแล้วบนยอดเขาปกคลุมด้วยเมฆหนาทึบ ท้องฟ้ามืดครึ้มเลือนราง โต๊ะอิดพั้งกริ่งเกรงเกิดฝนตก ดีที่อารามนักพรตปรากฏแก่สายตา จึงเร่งฝีเท้าเข้าอารามไป

        ภายในอารามกลับมีผู้คนมานมัสการอยู่หลายคน โต๊ะอิดพั้งเดินผ่านประตูอาราม ขึ้นบันไดโบสถ์ไป พลันเห็นสตรีสาวนางหนึ่งเดินออกมาอย่างรีบร้อน นางมีรูปโฉมงามผุดผาด ประหนึ่งเทพธิดาลงสู่หล้ามาตรว่าเห็นเพียงแวบเดียว ยังชวนให้วาบหวิวหวั่นไหว

        โต๊ะอิดพั้งเดินเข้าโบสถ์ แสดงความจำนงขอเข้าพบเจ็งเคี้ยงเต้าหยิน เจ็งเคี้ยงเต้าหยินชักนำโต๊ะอิดพั้งเข้าห้องปรุงยา สั่งนักพรตน้อยชงชามีชื่อของฮั้วซัวมาต้อนรับ

        โต๊ะอิดพั้งฝากความระลึกถึงของซือแป๋ต่อเจ็งเคี้ยงเต้าหยิน เจ็งเคี้ยงเต้าหยินกล่าวว่า “เรากับซือแป๋ท่านไม่ได้พบกันสิบปีแล้ว คิดไม่ถึงเขาสามารถอบรมศิษย์อันประเสริฐเช่นนี้คนหนึ่ง”

        หยุดเล็กน้อยจึงกล่าวอีกว่า “เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ซาซือเจ่ก (ศิษย์ผู้น้องคนที่สาม) ของอาจารย์ท่านอั้งฮุ้นเต้าหยิน เคยผ่านมายังที่นี้”

        โต๊ะอิดพั้งกล่าวถามว่า “ซาซือเจ่กข้าพเจ้ามาทำอะไร?”        

        เจ็งเคี้ยงเต้าหยินกล่าวว่า “ฟังว่าศิษย์รุ่นที่สองของสำนักบู๊ตึงห้าคน ล้วนถูกอสุรีหยกฟันนิ้วขาด ทั้งยังถูกนางหยามหยันเป็นที่อัปยศ อั้งฮุ้นเต้าหยินจึงต้องการคิดบัญชีกับอสุรีหยก เป็นเราเกลี้ยกล่อมเขา อย่าได้ถือสาผู้เยาว์รุ่นหลัง ภายหลังไม่ทราบเขารุดไปหรือไม่?”

        โต๊ะอิดพั้งครุ่นคิดขึ้น ‘ไม่ว่าไปถึงที่ใด ล้วนได้ยินผู้คนเอ่ยถึงอสุรีหยก นางอสูรนี้ไม่ทราบดุร้ายถึงเพียงไหน?’

        ทั้งสองสนทนากันครู่หนึ่ง ที่เบื้องนอกบังเกิดเสียงฟ้าร้องครืนครั่น แต่ฝนยังไม่ตกลงมา เจ็งเคี้ยงเต้าหยินกล่าวว่า “ดูท่าต้องเกิดฝนตกหนัก ท่านพักอยู่ที่นี้คืนหนึ่งเถอะ”

        โต๊ะอิดพั้งเป็นห่วงแต้อั้งไท้กับซากโครงกระดูกของบิดา จึงกล่าว “ข้าพเจ้ายังมีสหายรอคอยอยู่ ตอนลงจากเขาค่อนข้างรวดเร็วกว่า ข้าพเจ้ายังคงเร่งรุดกลับไป”

        เจ็งเคี้ยงเต้าหยินฝากความระลึกถึงจี่เอี้ยงเต้าเจี้ยง ส่งแขกออกจากประตูอาราม โต๊ะอิดพั้งพอลงมาถึงกลางภูเขา พลันได้ยินเสียงอสนีบาตครืนใหญ่ เมฆดำบดบังท้องฟ้า ฝนใกล้ตกลงมา

        โต๊ะอิดพั้งกวาดตามองรอบข้าง พลันเห็นบริเวณไหล่เขามีถ้ำใหญ่แห่งหนึ่ง เหนือปากถ้ำสลักอักษรคำ “อึ้งเล้งตั่ง” (ถ้ำมังกรเหลือง) นอกถ้ำเพาะปลูกต้นไผ่เป็นพุ่ม และต้นสนโบราณหลายต้น ยังมีโต๊ะหินม้าหิน คาดว่านักพรตในอารามเห็นถ้ำศิลานี้มีทิวทัศน์งดงาม จึงตกแต่งสถานที่เป็นที่พักผ่อนหย่อนใจ

        โต๊ะอิดพั้งลอบร้องคำ “โชคดี” ในใจ ถ้ำศิลานี้พอดีใช้เป็นที่หลบฝน ดังนั้นสาวเท้าเข้าไป หลังจากเข้าถ้ำ ที่เบื้องนอกปรากฏฝนเทกระหน่ำลง

        ถ้ำนี้มีความลึกไม่น้อย โต๊ะอิดพั้งเดินถึงส่วนลึกของถ้ำ พลันรู้สึกเบื้องหน้าสายตากระจ่างจ้า บนม้ายาวภายในถ้ำ นอนไว้ด้วยสตรีสาวอายุเยาว์ ผิวพรรณประหนึ่งเย้ยหิมะให้ได้อายนางหนึ่ง กลับเป็นสตรีที่พบพานในอารามนักพรต นางยามนิทรารมณ์ อิริยาบถยิ่งชวนวาบหวิวรัญจวน

        โต๊ะอิดพั้งเป็นศิษย์สำนักมาตรฐาน มีมารยาทอันสำรวม แทบไม่กล้าจับจ้องมองตรงๆ เห็นนางหลับสนิท ก็ไม่กล้าปลุกนางตื่นขึ้น หวนนึกถึงหากนางตื่นขึ้นมาไยมิใช่เข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นบุรุษเจ้าชู้กรุ้มกริ่ม? ดังนั้นย่องฝีเท้าเดินกลับออกไป ถึงบริเวณใกล้ปากถ้ำ ทรุดนั่งขัดสมาธิลง

        เห็นฝนที่เบื้องนอกยิ่งตกยิ่งหนัก มาตรว่าหัวใจโต๊ะอิดพั้งเต้นราวเภรี หวนนึกถึงรูปโฉมโนมพรรณของสตรีสาว แต่กระทั่งเหลียวหน้ายังไม่กล้าเหลียวหน้ากลับไปมองดู

        นั่งอยู่ครู่หนึ่ง โต๊ะอิดพั้งรู้สึกว่า ภายในถ้ำหนาวเย็นคุกคามคนต้องครุ่นคิดขึ้น ‘เราเป็นผู้ฝึกปรือวิชาบู๊ ยังรู้สึกเหน็บหนาว สตรีสาวภายในถ้ำไหนเลยทนทานได้ เกรงว่าจะหนาวเย็นจนเจ็บไข้ได้ป่วย’

        จากนั้นโต๊ะอิดพั้งครุ่นคิดสืบต่อ ‘บุรุษสตรีอยู่ด้วยกันสองต่อสองมาตรว่าเป็นที่ครหา แต่หากปล่อยให้นางหนาวเย็นจนเจ็บป่วย ไหนเลยหักใจได้? มาตรว่านางตื่นขึ้นมา เราก็ยินดีให้นางดุว่า’ ดังนั้นย่องฝีเท้ากลับเข้าไป เปลื้องเสื้อยาวออก คลุมลงบนร่างนางอย่างแผ่วเบา ค่อยเดินย่องกลับออกไป

        เดินไปไม่กี่ก้าว พลันได้ยินเสียงสตรีสาวนั้นพลิกตัว โต๊ะอิดพั้งไม่กล้าเหลียวหน้ามอง กลับได้ยินสตรีสาวนั้นร้องว่า “คนที่กำเริบเสิบสาน กลับกล้าข่มเหงข้าพเจ้า?”

        โต๊ะอิดพั้งรีบกล่าวว่า “เซียวเนี้ยจื้อ (คำเรียกสตรีสาว) ขออย่าได้ตำหนิ ข้าพเจ้ารู้สึกภายในถ้ำหนาวเย็นคุกคามคน กริ่งเกรงท่านได้รับความเย็น จึงเพิ่มเติมเสื้อผ้าให้แก่ท่าน”

        สตรีสาวนั้นพลันทอดถอนใจกล่าวว่า “ท่านโปรดเหลียวหน้ามา”

        โต๊ะอิดพั้งลอบสงสัยใจ เหลียวหน้ากลับไป ยังคงไม่กล้าจ้องมองนางตรงๆ สตรีสาวนั้นยื่นส่งเสื้อยาวให้ กล่าวว่า “ข้าพเจ้าเห็นความเคลื่อนไหวของซิงแซ (ท่านที่เป็นบุรุษ) เมื่อครู่แล้ว ซินแซนับเป็นวิญญูชนอย่างที่ในชีวิตข้าพเจ้าไม่เคยพบพานมา หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่น คงต้องฉวยโอกาสลวนลาม”

        โต๊ะอิดพั้งครุ่นคิดขึ้น ‘สตรีนางนี้ไฉนพูดจาเปิดเผยถึงเพียงนี้’ ในใจครุ่นคิด รู้สึกใบหน้าร้อนผะผ่าว ได้ยินสตรีสาวนั้นกล่าวว่า “เมื่อครู่ข้าพเจ้าดุด่าท่าน เพียงข่มขู่ท่าน ขอท่านอย่าได้ตำหนิ”

        โต๊ะอิดพั้งขมวดคิ้วครุ่นคิดขึ้น ‘ไหนเลยมีอารมณ์ปรวนแปรเช่นนี้ ยึดถือการดุด่าผู้คนเป็นเรื่องล้อเล่น’

        สตรีสาวนั้นสังเกตสีหน้าโต๊ะอิดพั้งยิ้มพลางกล่าวว่า “ข้าพเจ้ามีนิสัยใจคอเช่นนี้ ดังนั้นผู้คนจำนวนมากล้วนเกรงกลัวข้าพเจ้า ภายหน้าข้าพเจ้าจะแก้ไขเปลี่ยนแปลง”

        โต๊ะอิดพั้งได้ยินนางกล่าวโดยไร้ต้นสายปลายเหตุเช่นนี้ สร้างความประหลาดใจกว่าเดิม ครุ่นคิดขึ้น ‘ท่านเมื่อมีนิสัยใจคอเช่นนี้ ไยต้องแก้ไขเปลี่ยนแปลง? ท่านแก้ไขหรือไม่ เกี่ยวข้องใดกับเราด้วย?’

        สตรีสาวนั้นเห็นโต๊ะอิดพั้งเงียบงันไม่กล่าววาจา มีสีหน้าขุ่นเคืองอยู่บ้าง จึงกล่าว “ซิงแซยังมีโทสะหรือ?”

        โต๊ะอิดพั้งรีบกล่าวว่า “เซียวเนี้ยจื้อกล่าววาจาใด ข้าพเจ้าไหนเลยมีโทสะต่อท่าน?”

        สตรีสาวนั้นกล่าวด้วยความยินดีว่า “ข้าพเจ้าทราบว่าท่านไม่มีโทสะต่อข้าพเจ้า ท่านมีจิตใจดีงาม นับแต่ข้าพเจ้าถือกำเนิดมา ยังไม่เคยมีคนดูแลต่อข้าพเจ้าเช่นท่านมาก่อน”

        โต๊ะอิดพั้งถามว่า “บิดามารดาท่านเล่า?”

        สตรีสาวนั้นกล่าวว่า “ข้าพเจ้าไม่ทันรู้ความ บิดามารดาก็เสียชีวิตแล้ว”

        โต๊ะอิดพั้งกล่าวอย่างเสียใจว่า “อภัยที่ข้าพเจ้าถามไถ่วุ่นวาย สะกิดความเศร้าเสียใจของท่าน”

        สตรีสาวนั้นพลันยกมือขาวผ่อง วางลงบนหัวไหล่โต๊ะอิดพั้ง โต๊ะอิดพั้งถลันหลบเลี่ยง สตรีสาวนั้นซวนเซเสียหลักแทบล้มลง โต๊ะอิดพั้งใช้นิ้วมือเกี่ยวสายรัดเอวของตนพัดพลิ้วขึ้น บังคับสายรัดแตะสัมผัสกับองค์เอวนาง ป้องกันมิให้นางล้มลง

        สตรีสาวนั้นค่อยทรงกายมั่น กล่าวด้วยความกระดากกระเดื่องว่า “พื้นดินเปียกชื้น ใต้เท้าลื่นไหล หากมิใช่ซิงแซยื่นมือประคองข้าพเจ้าแทบสะดุดล้มลง”

        พลันแย้มยิ้มออกมา กล่าวเสริมว่า “ข้าพเจ้ากล่าวผิดแล้ว มิใช่ยื่นมือ หากแต่ใช้สายรัดเอวประคับประคองข้าพเจ้าไว้”

        โต๊ะอิดพั้งหน้าแดงวูบ ใบหูร้อนผ่าว ไม่กล้ากล่าวกระไร สตรีสาวนั้นพลันถามว่า “ท่านก็เกรงกลัวข้าพเจ้าหรือ?”

        โต๊ะอิดพั้งลอบประหลาดใจ สตรีสาวนางนี้ไฉนกล่าววาจาคลุ้มๆ คลั่งๆ จากนั้นครุ่นคิด ‘นางไร้บิดามารดา ดังนั้นลำบากยากใจ ไม่อาจโทษว่านางเป็นเช่นนี้’ จึงกล่าว “ข้าพเจ้าเพียงรู้สึกว่าเสียวเจี้ยะน่าเวทนา”

        สตรีสาวนั้นกล่าวเสียงสั่นสะท้านว่า “น่าเวทนา?”

        โต๊ะอิดพั้งกล่าวสืบต่อ “ทั้งยังน่าเลื่อมใส เสียวเจี้ยะลำพังคนเดียวสามารถดำรงชีวิตถึงตอนนี้ ยังกล้าขึ้นเขาฮั้วซัว นมัสการอารามนักพรต หากมิใช่มีความกล้าหาญอันเข้มแข็งยังทำไม่ได้”

        สตรีสาวนั้นก้มศีรษะกล่าวว่า “ท่านกล่าวถูกต้อง ท่านไฉนคล้ายกับเป็นสหายของข้าพเจ้าก็ปาน นี่ท่านเรียกว่าอะไร ข้าพเจ้ายังไม่ได้เรียนถามท่าน”

        โต๊ะอิดพั้งบอกชื่อแซ่ออกไป พร้อมกับถามไถ่นามของสตรีสาว สตรีสาวนั้นกล่าวว่า “ข้าพเจ้าแซ่เลี่ยง ข้าพเจ้าไม่มีชื่อ ท่านตั้งให้แก่ข้าพเจ้าชื่อหนึ่งดีหรือไม่?”

        ยามนั้น เสียงฝนที่เบื้องนอกค่อยสร่างซา ลมหอบหนึ่งโชยพัดเข้ามา โบกชายเสื้อของสตรีสาวกระพือพลิ้ว เป็นอิริยาบถอันงดงามชวนวาบหวิว โต๊ะอิดพั้งพลันนึกถึงข้อความ “งี้เซี้ยงอู้อี”* ขึ้นมา

        (* คำงี้เซี้ยงอู้อีคงแปลได้ความว่า อาภรณ์รุ้งภูษาขนนก มีที่มาดังนี้ ถังเฮี้ยงจงในราชวงศ์ถังทรงสุบินว่า เสด็จถึงตำหนักจันทรา เทพธิดาหลายร้อยนางสวมอาภรณ์รุ้ง ร่ายรำต้อนรับกลางท้องพระโรง บทเพลงที่บรรเลงเรียกว่า งี้เซี้ยงอู้อี พระองค์ทรงจดจำทำนองเพลงไว้มีพระบัญชาให้นักดนตรีประจำราชสำนักแต่งทำนองเพลงตามนั้น)

        นึกถึงตอนนี้ โต๊ะอิดพั้งตอบโพล่งออกไปว่า “งี้เซี้ยง (อาภรณ์รุ้ง) ดีหรือไม่?”

        สตรีสาวนั้นพลันหน้าแปรเปลี่ยนไป ตวาดว่า “ท่านเป็นใคร? รีบบอกมาตามความสัตย์”

        โต๊ะอิดพั้งใจหายวูบ กล่าวว่า “ข้าพเจ้าคือโต๊ะอิดพั้ง เลี่ยงเสียวเจี้ยะตำหนิว่าชื่อนี้ไม่ดี ก็ไม่ต้องใช้ ไยต้องมีโทสะไป?”        

        ดวงตาสตรีสาวนั้นเป็นประกาย จับจ้องมองโต๊ะอิดพั้งตลอดเวลาพอฟังจบคำ ค่อยสงบเยือกเย็นลง กล่าวว่า “ข้าพเจ้ามีโทสะอีกแล้ว ท่านตั้งชื่อให้แก่ข้าพเจ้าได้ดียิ่ง ภายหน้าข้าพเจ้าจะเรียกว่าเลี่ยงงี้เซี้ยง”

        โต๊ะอิดพั้งปาดเช็ดเหงื่อเย็นเยียบบนหน้าผาก ครุ่นคิดขึ้น ‘เสียวเจี้ยะผู้นี้สร้างความตื่นตระหนกแก่ผู้คนจริงๆ’

        เลี่ยงงี้เซี้ยงพลันกล่าวว่า “ข้าพเจ้าเห็นซิงแซแตกฉานวิทยายุทธ ไม่ทราบขึ้นเขาฮั้วซัวด้วยเรื่องใด?”

        โต๊ะอิดพั้งกล่าวว่า “ข้าพเจ้าอยู่ที่สำนักบู๊ตึง ร่ำเรียนวิชาแมวสามขาอยู่หลายท่า ไหนเลยกล้ารับคำแตกฉานได้? คราครั้งนี้ข้าพเจ้าเคลื่อนย้ายซากโครงกระดูกของบิดากลับมาตุภูมิไปกลบฝัง ระหว่างทางผ่านภูเขาฮั้วซัว จึงขึ้นเขามานมัสการอารามนักพรต”

        ที่แท้สตรีสาวนี้คืออสุรีหยกเลี่ยงงี้เซี้ยง โต๊ะอิดพั้งตั้งชื่อให้แก่นาง ประจวบตรงกับชื่อจริงของนาง จึงสะกิดความสงสัยแก่อสุรีหยกขึ้น

        เมื่อครู่นี้อสุรีหยกทดสอบโต๊ะอิดพั้ง ดูออกว่าโต๊ะอิดพั้งเป็นยอดฝีมือสำนักบู๊ตึง พลังฝีมือยังเหนือล้ำกว่าก้วงเสียวน้ำ ตอนแรกเข้าใจว่าโต๊ะอิดพั้งคิดทวงถามความแค้น คิดไม่ถึงโต๊ะอิดพั้งบ่งบอกสังกัด สำนักอาจารย์โดยไม่อำพราง ดูจากท่าที่ของเขา ไม่ทราบว่านางเป็นอสุรีหยก ต้องลอบหัวร่อในใจ

        อสุรีหยกเลี่ยงงี้เซี้ยงแย้มยิ้มพริ้มพราย กล่าวว่า “ข้าพเจ้าฟังว่าเพลงกระบี่สำนักบู๊ตึงไร้ผู้ต่อต้าน ไฉนบอกเป็นวิชาแมวสามขา?”

        โต๊ะอิดพั้งกล่าวว่า “วิชาฝีมือไร้ขอบเขต เหนือฟ้ายังมีฟ้า วิทยายุทธทุกค่ายสำนักล้วนมีปมเด่นเฉพาะ ไหนเลยพิชิตโดยไร้ผู้ต่อต้านได้? เพียงแต่สำนักบู๊ตึง เสียวลิ้มมีประวัติศาสตร์ยาวนาน กำเนิดยอดฝีมือไม่ขาดสาย ชาวยุทธจักรจึงให้คำนิยมชมเชย ส่วนข้าพเจ้าสมองโง่ทึบ มาตรว่ากราบอาจารย์ล้ำเลิศ แต่เรียนตำราหัดกระบี่ไม่สำเร็จยิ่งไม่ควรแก่การเอ่ยอ้าง”

        ยามนี้โต๊ะอิดพั้งระแวงสงสัยว่า สตรีสาวเลี่ยงงี้เซี้ยงนี้รู้จักวิชาฝีมือจึงกล่าวถ่อมตนเป็นพิเศษ อสุรีหยกตั้งใจสดับฟัง ผงกศรีษะรับ พลันเดินเข้าหาโต๊ะอิดพั้ง โบกแขนเสื้อออก ก็คว้าจับข้อมือโต๊ะอิดพั้งไว้

        โต๊ะอิดพั้งใจหายวาบ ไม่ทราบตัวเองไฉนหลบไม่พ้น พริบตานั้นใบหน้ากลับกลายเป็นแดงก่ำ ทดลองสะบัดดิ้นรน อสุรีหยกก็จงใจคลายมือออก

        เสียงฝนที่นอกถ้ำค่อยสงบลง บนยอดเขาบังเกิดเสียงกู่ดังแว่วมาอย่างเลือนราง อสุรีหยกร้องโอยกล่าวว่า “ข้าพเจ้ากลัวยิ่ง พอหวาดกลัวก็คิดฉุดดึงผู้คนอยู่เป็นเพื่อนท่านกลับไม่สนใจข้าพเจ้า”

        โต๊ะอิดพั้งไม่ทราบว่านางจงใจหรือไร้เจตนา ยิ่งคาดเดาไม่ออกว่านางรู้จักวิชาฝีมือหรือไม่ แต่เห็นนางมีท่าทีน่าเวทนา อดกล่าวมิได้ว่า “หากเสียวเจี๊ยะบังเกิดความกลัว ข้าพเจ้าจะส่งท่านกลับบ้านไป”

หนังสือแนะนำ

Special Deal