อันดับแรก คงต้องยกให้เหยียนหั่วฉืออย่างไร้ข้อกังขา เนื่องเพราะเป็นที่หวั่นเกรงของเหล่าตระกูลปัญจธาตุ อันดับสอง มหาโจรธาตุน้ำหลิงปัว ในเนื้อหาได้กล่าวเพียงว่าเขาเป็นคนที่มีฝีมือแข็งแกร่งและห้าวหาญ ฉากเดียวที่กล่าวถึงคือปลดเหล็กหมาดริ้วโลหิตของเหยียนเลี่ยภายในไม่กี่กระบวนท่า ต่อให้หัวเสี่ยวเสียมีชีพจรไฟคู่ขนาน ก็คงยากจะเอาชนะเหยียนเลี่ยภายในไม่กี่กระบวนท่าได้ จึงยกให้เป็นอันดับสอง อันดับสาม หัวเสี่ยวเสีย ตัวเอกของเรื่อง ผู้สืบเชื้อสายชีพจรไฟคู่ขนาน มีวิชาโจรตระกูลธาตุไฟเป็นพื้นฐาน ฝึกฝนวิชานินจาญี่ปุ่น ซ้ำยังกลืนวิญญาณอสรพิษของชิงเฉินเข้าไป นับว่าเป็นสุดยอดของยอดฝีมือในตอนนั้น อันดับสี่ อิจุน ฮิโรคิ บุคคลที่อยู่ในรุ่นเดียวกับเหล่ามหาโจร วัยหนุ่มอิจุนอาจจะพลาดท่าให้กับพวกมหาโจรมาก่อน(หลินมู่เซิน หลิวชวน เหยียนเลี่ย) แต่หลังจากหนีกลับไปญี่ปุ่น ฝีมือก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ยามอยู่ในค่ายกลบรรพอสูร หลิวชวนได้ปริปากยอมรับในฝีมืออันร้ายกาจของอิจุน ในเมื่อระดับมหาโจรก็ยอมรับในฝีมือ ดังนั้นจึงไร้ข้อถกเถียง อันดับห้า มหาโจรธาตุน้ำหลิวชวน(คนโต) ตัวละครผู้นี้มีถึงสามพี่น้องและอีกสามร่างแยก วัยหนุ่มคงต้องยกให้น้องสามที่กลายเป็นสามอสรพิษ แต่เมื่อหลิวชวนผู้พี่ได้ปะทะกับนินจาจตุรเงากับทสึจิเคน คุระโอะ และสามารถสังหารจตุรเงา เมื่อผ่านงานประลองศึกจ้าวแห่งโอสถ รับประทานเนื้อหลินจือเข้าไป และสังหารทสึคิเจน คุระโอะในค่ายกลบรรพอสูร จึงยกให้เขาอยู่ในอันดับนี้ เนื้อหาทั้งหมดเป็นเพียงความคิดเห็นส่วนตัวของผู้แปล หากผู้อ่านท่านใดมีข้อโต้แย้ง กระผมพร้อมรับฟังความคิดเห็น